Mówisz, że kochasz deszcz, a rozkładasz pa­rasolkę, gdy zaczy­na padać. Mówisz, że kochasz słońce, a cho­wasz się w cieniu, gdy zaczy­na grzać. Mówisz, że kochasz wiatr, a za­mykasz ok­no, gdy zaczy­na wiać. Właśnie dla­tego boję się, gdy mówisz, że kochasz mnie *

* - Szekspir

In om­ni­bus re­quiem quaesi­vi, et nus­quam in­ve­ni in an­gu­lo cum libro*

* - Tomasz z Kempis

Na­danie sen­su życiu może dop­ro­wadzić do sza­leństwa, ale życie bez sen­su jest tor­turą niepo­koju i próżnych prag­nień, jest łodzią pragnącą morza i jed­nocześnie oba­wiającą się go*

* - Edgar Lee Master

Dmij­my sa­mi w nasze żagle*

* Stanisław Jerzy Lec

Dlacze­go ma­my się niena­widzić? Zes­pa­la nas so­lidar­ność, niesie ta sa­ma pla­neta, jes­teśmy załogą te­go sa­mego statku *

* - Antoine de Saint-Exupéry

P.S.
A tu statek dla pesymistów

Nie wy­pytuj Wiat­ru, dlacze­go znaj­du­jesz się tam, gdzie jes­teś. Na­wet jeśli zos­tałeś przyk­ry­ty war­stwą ce­men­tu, rób wszys­tko, byś mógł za­puścić korze­nie i żyć. Masz ja­kieś przeznaczenie.

Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj

 Wersja dla pesymistów

Wersja dla optymistów

Szczęścia­rze z nas, na­wet ci naj­marniej­si z mar­nych, bo świt zaw­sze nadchodzi

Złóż ręce tak by sen zaczerpnąć, tak jak się czerpie wody ziarno, a przyjdzie las: zielony obłok i brzozy pień jak struna światła

Jak górskie szczy­ty dookoła pat­rzy­my na siebie od­se­paro­wani do­lina­mi, za du­zi, aby przem­knąć niepos­trzeżenie obok, za ma­li, by dot­knąć nieba

 

 

Lep­sza cno­ta w błocie, niż niec­no­ta w złocie

Czym dla pta­ka są skrzydła, tym dla człowieka jest przy­jaźń: wzno­si go po­nad proch ziemi

Nikt nig­dy się nie nudzi w barze. To nie to, co w kościele, gdzie zos­ta­je się sam na sam z własną duszą

Naj­ważniej­sze w życiu to nau­czyć się, które mos­ty przek­raczać, a które palić

I znów we śnie powędro­wał po os­nu­tych chłod­ny­mi i cichy­mi mgłami zielo­nych wzgórzach, które ciągnęły się po ho­ryzont. I czuł ów cza­rodziej­ski za­pach kobiety.

Kto wie­rzy w światłość, uj­rzy ją, ciem­ność is­tnieje tyl­ko dla niewierzących

Bądź dla in­nych słonecznym ze­garem - od­mie­rzaj dla nich tyl­ko słoneczne godziny

Życie ma ty­le ko­lorów, ile pot­ra­fisz w nim dostrzec

Gra­nice nieba i piekła są płyn­ne, ale zaw­sze przechodzą przez nas

Rze­ka praw­dy płynie ko­rytem błędów